Met grote passen loop ik naar de balie, waar men mij al op staat te wachten.
‘Vierde etage links.’
De lift staat startklaar. Als de deur weer openschuift, vult een etherachtige, steriele lucht mijn neusgaten. Het went nooit. Mijn koffer wordt uit mijn hand gerukt. Dan wordt het zwart.
‘Hij komt bij,’ zegt een onbekende stem. ‘Gaat het?’
Hulpeloos kijk ik rond en merk dat ik op een brancard lig.
‘Hier, een slokje water.’
Zodra er niemand meer in de kamer is, gooi ik paniekerig het laken van me af en vlucht wankelend de gang op. Weg moet ik hier…
‘Menéér! Wácht!’ Haastige stappen volgen me. ‘De operatie hiernaast is bijna klaar, dus u kunt de donorkoffer meteen mee terugnemen.’
het zal je beroep maar wezen
Tja, iemand moet het doen. Misschien niet deze persoon.. die lijkt er niet erg geschikt voor 😉
mooi Irma
@Irma bijzonder verhaal