Er was sneeuw en de wereld leek smetteloos, nodigde mij uit tot een wandeling.
Zo maar. Een man alleen in de natuur.
Er stonden wat paarden en hooglanders, refererend aan iets van wildernis.
Maar het was het hondje met de rode halsband, de tanden blinkend, rukkend aan de poot van een dood konijn, dat mij deed beseffen dat iedereen een prooi kan zijn.
Altijd. Ook ik.
De piekerige vacht vertelde het verhaal van overleven; dat hij hier al langer zwierf.
Dus liep ik er in een boog omheen, in de wetenschap dat ik bij voorbaat verloren had. Ook met uitgestoken hand.
De ogen volgden me. Fel, instemmend.
Ik wuifde kort, een groet.
Hij at verder, zoals het een overwinnaar betaamt.
« Oud en nieuw
Teveel van het lekkere »
« Oud en nieuw Teveel van het lekkere »
Communicatie, Natuur
Derde kerstdag
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Knols of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
6 reacties
Reageren
« Oud en nieuw Teveel van het lekkere »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Prachtige sfeertekening en meer dan dat!
<3
Dag Nel,
Dank je.
Juist, Nel. <3
Ik zou zeker niet overal op een nieuwe regel begonnen zijn, maar ik meen wel een beetje te begrijpen waarom je dat hier juist wel doet.
Mooi, ik zie het allemaal voor me. En dan ook nog een boodschap: iedereen zou een prooi kunnen zijn.
Dag Hay,
Dank je. Dat met die regels; dat soort keuzes maak ik zonder dat ik zelf weet waarom.
Dag Lousjekoesje,
Dank je.