De sleutel van de kooi smaakt naar vette stamppot. Tralies zijn glanzend gepoetst en ook het koperen bord dat de inhoud van de kooi duidt, glanst de toeschouwers tegemoet. Vrijheid is altijd aan de andere kant, die wet geldt ook hier. Buiten de kooi is de kooi anders, maar de wereld blijft voor iedereen kooi. Het mens dat deze mededelingen door de tralies op papiertjes aanreikt, oogt heel integer. Wie van waarheid en van nonsens houdt, leest. Zij zit vast en is voor aap gezet. Wij lopen verder en tellen met onze passen vrijheden en onvrijheden. Het regent, het mens zit overdekt. Hoewel de tralies haar een goeddeels vrije blik gunnen, staart zij door het sleutelgat. Zij zit voor mens.

Een broodje aap kan soms zwaar op de maag vallen.
Bijzonder stukje weer @Chris
Bedankt voor je reactie, Levja. Vrijheid is soms moeilijker te verteren, dan onvrijheid.
Met vriendelijke groet,
Chris
Vrijheid vraagt nu eenmaal verantwoordelijkheid @Chris
………..en die verantwoordelijk kun je geheel of gedeeltelijk doorschiven naar degene of datgene wat jevrijheid inperkt.
Maak er een mooie avond van.
!
Chris
gek, dat ‘het mens’ altijd een vrouw betreft en dan meestal niet in vlijende zin
Beste José,
Los van dit stukje klopt je opmerking. Dát méns, met die nadruk heeft een snerende en negatieve lading. Maar dat geldt ook voor; die vént.
Overigens: het is ‘vleiende’ en niet ‘vlijende’. Een vrouw in vlijende zin legt zichzelve zachtjes teneer.
Met vriendeliijk groet,
Chris
@chris, je verhaaltjes boeien me meestal. Vaak moet ik ze ook meerdere keren lezen. Ook in dit verhaal schuilt het grotere. Die eerste zin boeit direct en toch snap ik hem niet in het hele verhaal. Poëtisch bedoeld?
Beste Desiree,
De openingszin is inderdaad een lyrische vergelijking, bedoeld om de sfeer en de mentaliteit te suggereren.
Met vriendelijke groet,
Chris
Na je reactie ‘vrijheid is soms moeilijker te verteren dan onvrijheid’ en 2 keer lezen snap ik het een beetje.
Beste Lousjekoesje,
Zo complex is het nou ook weer niet. Ik gebruik heldere en simpele taal, geen bizar vakjargon. Het niet al te onbekende idee: ‘wie is gekooid en wie niet?’ heb ik op wat eigen manier uitgewerkt, maar naar mijn idee zonder cryptisch te worden.
met vriendelijke groet,
Chris
Soms vind ik je stukjes wel degelijk al te cryptisch. Deze keer zeker niet.
Maar het blijft blijkbaar te ‘moeilijk’ om er veel hartjes mee te vergaren. Nu heb ik gelukkig niet de indruk dat je daar onder gebukt gaat. Houden zo! Desondanks ga ik je er nu een paar bezorgen. 😉
Beste Hay,
Cryptisch, ach, het zijn kleine stukjes. Ik vind opde korte afstand mag je je meer veroorloven dan op de lange. Het komt vaak zoals het komt, de ene keer met een wending richting taalspel dena dere keer richting een “diepere”gedachte. De gein van het schrijven staat voorop.
met vriendelijke groet,
Chris