Hij was vrachtwagenchauffeur, ik zat achter de receptie. Elke vrijdag kwam hij aan de balie om zijn pakbon af te leveren. Hij was geen patser met tatoeages op de armen die tegen de balie schopte als ik te lang telefoneerde. Hij wachtte met zijn eeuwige glimlach op zijn beurt en dan greep hij zijn kans.
Hij vroeg altijd naar mijn weekendplannen. Na een tijdje kwam ik erachter dat hij vrijgezel was. Ik vond het niet erg dat hij meekeek op mijn computerscherm. ´Niet over mij gaan roddelen he?, grapte hij dan. Ik moest lachen om zijn grappen en zijn vrolijkheid was aanstekelijk.
´Zullen we morgen samen op stap?´, vroeg ik opeens vanuit de printerkamer. Zijn vlotte babbel verdween. Hij knikte.


@Lousjekousje, schattig, levensecht.
Heel lief beschreven.
Super romantisch!
Lief.
Een simpel verhaal, maar juist daarom mooi!