Onze Lieve Heer kijkt vanuit zijn Goddelijke Woning het heelal in en ziet veel rook omhoog stijgen. Hij ziet een groot deel van de mensheid die elkaar naar het leven staat. Hij denkt bij zichzelf: “Heb ik daarvoor de aarde met zijn bewoners geschapen? Ik probeer juist Liefde en Begrip bij de mensen te laten doordringen”. “Het is niet de bedoeling dat men elkaar vermoordt door bommen te gooien, vliegtuigen neer te halen, verdriet te zaaien en oorlog te veroorzaken”. Hij vraagt zich af waar de mensen mee bezig zijn en wat ze elkaar aandoen.
“Waar is de Liefde voor elkaar gebleven, dát is wat Ik bedoelde!”.
God kijkt nogmaals bedroefd het heelal in, is deze schepping dan toch mislukt?
laat ons hopen van niet …
Beste Marja,
Het begin van een preek, die ofwel alsnog pakkend uitpakt, ofwel slaapverwekkend voorspelbaar wordt.
Met een of meer minieme hints kun je het vervolg suggereren.
Met vriendelijke groet,
Chris
ik vind het een groot compliment dat in ieder geval het begin op een preek lijkt, thanks!!
Marja, moet dat niet zijn ‘naar’ het leven staan ipv ‘na’ het leven staan?
Kleine beetjes liefde valt ook onder Liefde.
Denk ik, hoop ik.
Het is moeilijk te beseffen hoe Hij zich voelt toe te kijken hoe zijn eigen schepping elkaar uitroeit 🙁
Kunnen wij beseffen hoe Hi zich voelt?