Vol ongeloof staar ik haar aan. Waar is die zelfverzekerde vrouw van vroeger heen? Ze durft mij niet eens in mijn ogen te kijken. Als ze antwoordt op mijn vragen versta ik haar amper, ze fluistert. Het is alsof ze bang is dat haar mening niet wordt geapprecieerd. Ze is niemand meer, dat is toch wat ze denkt en uitstraalt. Als ik er iets over zeg, krimpt ze in elkaar, haar blik lijkt levenloos. Hoe kan ik haar aan het verstand brengen dat ze er toe doet? Dat ik haar mening wel wil horen, graag zelfs.
Terwijl ik haar in mijn armen neem, denk ik aan de woorden van Depeche Mode: “Words are very unnecessary. They can only do harm!”.


Mooi geschreven dit stukje
@Dini1957, dank je
Weer een mooi tekstje Stefanie!!! Jouw stukjes nodigen telkens uit om er een verder verhaal achter te zoeken, om te proberen uit te vinden hoe het verder gaat…
@Nicky aka NightElf dank je, ik denk niet dat er hier meer inzit voor mij. staat te dicht aan tegen mijn eigen leven van x jaar terug … stukje weektherapie als het ware 🙂
Beter!
@Lijmstok : bedankt
Ik ben het niet eens met Lijmstok. Je ‘receptiestukje’ sprak mij veel meer aan dan dit stukje. Waarom? Omdat in dat eerste stukje heel levensecht een situatie beschreven werd (al moest je een deel wel zelf invullen). Dit stukje is meer een weergave van gedachten, die mij eerlijk gezegd niet zo veel zeggen, omdat ik geen echt beeld krijg van de vrouw waar het over gaat.
Het slot ontroert mij.
@Hay van den Munckhof : zo zie je maar weer dat smaken verschillen 🙂
@Levja : thx
mensen kunnen beschadigd raken, woordloos gebaar kan misschien beter zijn dan vele woorden
Depeche Mode, lees Gore, groot filosoof? Enjoy the silence: cult cliché!
@José van Rosmalen : ja, soms moet je gewoon doen en niets zeggen
@Anoniem : ik noem hem geen filosoof, maar vind wel dat woorden schade kunnen aanrichten … dus dat stukje lyric is hier wel op zijn plaats 🙂