Niet onder de indruk van het verdriet van de donkergrijze hemel loop ik mijn afscheidsronde langs de kust.
De golfjes aan de vloedlijn zijn een slap aftreksel van hun omgeslagen woeste broers die het strand hebben afgebroken. Ze zijn geen bedreiging en zullen mij niet tegen kunnen houden.
De wind, die nog niet de krullen op mijn hoofd kan bewegen, kan mij ook niet tegen houden zoals zij recentelijk nog wel deed.
De zon doet achter de wolken verwoede pogingen opnieuw een kleurenschouwspel te creëeren om mijn aandacht op deze plek vast te houden, maar de industrie in het achterland met zijn permanent eentonige kleuren wint het vandaag.
Het enige dat nog even blijft zijn mijn voetsporen in het zand.
« Ontmoeten
Tellen voor beginners »
« Ontmoeten Tellen voor beginners »
Communicatie
Dag!
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Marc Commandeur of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
3 reacties
Reageren
« Ontmoeten Tellen voor beginners »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Stil.
Prachtig.
Mooi poëtisch <3