Daar stonden we dan, met z’n allen.
Wij tweeën in het midden, de genodigden eromheen. Aan weerszijden omkaderden de gouden trapleuningen de heugelijke gebeurtenis. De hagelwitte gevel ging vloeiend over in de contouren van mijn sluier. Iedereen glimlachte naar de fotograaf. Jij ook, ondanks dat je een slag weggedraaid waren.
Het was de eerste opname na de plechtigheid geweest. De eerste weergave van ons nieuwe begin. Toen de fotograaf tevreden was, moesten wij met z’n tweeën het bordes aflopen. De anderen bleven staan, ze gooiden rijst en er werd nogmaals gefotografeerd. Ik heb niet opgelet of je toen wel in de camera keek. Ik was druk met wuiven en lopen.
Voor ik het wist zaten we al in de limousine.

Mooi beschreven scene.