Tante Ko werkt overdag en heeft met haar zoontjes afspraken gemaakt over wat wel en wat niet mag. Braaf stemmen de beide jongens in met wat zij hen voorhoudt. Na een paar weken is Ko echter teleurgesteld dat de jongens zich er niet aan houden. Zij heeft geconstateerd dat tussen de middag wél uit de koekjestrommel wordt gesnoept. Zij heeft een sterke aanwijzing dat Hans, de oudste van de twee, de dader is. Hans ontkent desondanks in alle toonaarden. Zij besluit een valstrik voor hem te zetten.
Woensdagmiddag komt Hans om half een uit school. Hij is nog alleen en wil zijn slag slaan. Hij opent de trommel maar treft daarin een briefje met: “Foei, Hans!â€
De koekjes blijven onaangeroerd.
@JelStein Herkenbaar verhaal over een simpele maar effectieve methode, die leidt naar het slotakkoord van een onaangeroerde koektrommel. Leuk verteld.
Is het een idee om één van de woordjes ‘echter’ in de eerste alinea te vervangen door een ander woord?
Tante Ko, kleine Hans en de controle op de koektrommel. Wat ouderwets, maar het klopt wel bij elkaar.
@Nel Dank voor jouw reactie. Het viel voor mij niet uit de toon. Desondanks veranderd 🙂
@lousjekoesje De genoemde twaalfjarige Hans is inmiddels 65…. In die tijd hield men wel een oogje in het zeil. Ouderwets kan zo maar nieuwerwets worden. Hoe gaat het in de huidige “wets”?
Ik dacht al dat het een (koek)blik in je eigen jeugd was. Wat heerlijk ouderwets… Dat het kind meteen schuldbewust is als er 1 keer ‘foei!’ wordt geroepen. En dan weer een hele tijd ‘braaf’ is.
En dan nu ‘de jeugd van tegenwoordig’. Dat is net zo goed ver van mijn bed.
Soms komt toen zo terug in het nu, nu.
Kostelijk!
leuke sanctie, pedagogiek die werkt…