Mijn vrouw zeurt er al wekenlang over: ‘Aage, alsjeblieft, nog één laatste keer. Ik móét die ring hebben.’
Hebben, hebben, hebben. De woorden dreunen na in mijn hoofd.
Nu ik hier weer gehurkt voor een kluis zit denk ik: Sukkel…
Onze privécollectie bestaat inmiddels uit een originele Picasso, exclusieve juwelen, een Fabergé ei, de pumps van Marilyn Monroe en tassen vol met honderdjes. Gestolen.
Nu even focussen. De kluisdeur klikt. Open… Ik zie mijn vrouw glimlachen.
Hè? Tot mijn verbazing zie ik alleen onze trouwakte. Dit voelt niet goed…
Als ik de envelop pak lees ik: Aage, het enige dat je niet kon stelen was mijn hart.
Het laatste geluid dat ik hoor, is het kraken van mijn schedel. Zwart.
Knap verhaal! 😉
Gerda, thnx, 🙂
Aage Meineszoon, de man van de thermische lans… Leuk gedaan, Desiree!
@Desiree
Ha,ik zie nu pas dat jij dit stukje hebt geschreven, ik zag de titel. las het stukje en was zo onder de indruk dat ik niet op de naam v d schrijver had gelet 😉
@Gerda, ik zag ook dat ik (weer) anoniem was. Dank je.
@Leonardo, dank je.
@Desiree Mooi verteld! Een meesterlijk verhaal.
@Desiree, goed verhaal <3
@Ineke en G.J. dank dank…
Desiree, mooi de heer M. op zijn nummer gezet!
@Jelstein, thnx
Sterk! Graag gelezen.
Geweldig stukje, lekker onverwachts einde <3
@Levja en Irma, dank ladies…
Goed geschreven en onverwachts einde. Heerlijk om jouw stukjes te lezen!