Schrijf mee!
« »

Communicatie, Familie, Mensen

Voorbij de dood

10 januari 2013 | 120w | Robyn Engelen | 9 |

De paar bloemen die niet geknakt zijn, zet hij terug in de omgevallen vaas. Met een doekje veegt hij de kille, grijze steen droog. De inscriptie, ‘Rust zacht, moeder,’ ontdoet hij van zand.
“De blaadjes.”
Ja, mam, het is herfst.
Hij hurkt neer en veegt de gevallen bladeren van de steen. Een nieuw blaadje dwarrelt omlaag. Achter ‘zacht’ blijft het liggen.
Met gebogen schouders loopt hij terug naar zijn fiets.
Amper thuis voelt hij haar priemende blik. Hij moest die foto verbranden. Hij pakt hem op, zijn vrije hand gebald tot een vuist.
“Doe wat je niet laten kunt. Als je er maar geen spijt van krijgt.”
De foto trilt in zijn hand. Langzaam, beheerst, zet hij hem weer terug.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Robyn Engelen of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

16 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »