Klaas had gezworen dat hij nooit zou deltavliegen. Dat was zo’n idioot idee; alleen vogels en vliegtuigen waren gemaakt om te vliegen. Maar toen zijn schreeuw verstomde en hij het balkon steeds kleiner zag worden, besefte hij waar alle ophef over ging. Zojuist babbelde hij nog met een mooie meid, genietend van het uitzicht van de eenentwintigste verdieping. Een briesje blies haar blonde haar op en onthulde een zuigplek in haar nek Ze streek haar haren in model en keek hem aan met een ondeugende grijns. Hij hield zijn gezicht in de plooi. Toen hoorde hij voetstappen op het balkon. Klaas draaide zich om en zag de bekende modderschoenen. “Hé, Tonio!” Dat gebeurde zo lang geleden, een leven lang eigenlijk.

@Leonardo Goed verhaal!
Opmerking:
– Zojuist babbelde nog hij met
Daar lijkt de volgorde van de woorden niet te kloppen.
wow, ijzingwekkend verhaal, mooie slotzin!
@Ineke – Je hebt volkomen gelijk. Ik heb echter geen rechten om dat te corrigeren …
@Irma – bedankt voor je lieve woorden.
Je stukje neemt mij mee.
Hoogstaand. 😉
<3 Hoe kon hij zo uit de Toon' vallen?
Die zoen ontneemt het zicht op t puntje achter haar nek.
@Leonardo, een bijzonder pakkend verhaal.
Adembenemend. Met recht een hoogstandje en -vlieger!
Adembenemend! Met recht een hoogstandje en -vlieger!
Dit is vast geen ballonvaart:)
Spannend stukje, Leonardo.
( moet het niet zijn “uitzicht vanaf de 21e verdieping?”)
i.i.g. ook mijn <3 voor dit verhaal
Modderschoenen op literaire leest geschoeid!
Mooi en verrassend <3
Mooi opgbouwd. Ik vroeg me in het begin af waar dit stukje naar toe ging. Naar beneden dus… 😉
@Leonardo, bij herlezen viel dit mij nog op:
– onthulde een zuigplek in haar nek Ze streek
Na net mist een punt.