“Pak jij die spulletjes?”, vraagt ze terloops. Het zou jammer zijn als wij ze kwijt zijn. Uit de ladekast van ons zojuist ingerichte appartement, een tweede woning in het stadscentrum, pak ik werktuigelijk wat er ligt. Waarom eigenlijk?
“Ik breng de spulletjes alvast naar de auto.” We spreken af bij een eetcafé in de buurt. Enige tijd later stap ik er binnen. Zij blijkt geanimeerd keuvelend te tafelen met drie vriendinnen. De maaltijd staat reeds op tafel. Geen plek voor mij…
Zij wendt afstandelijk een wang naar mij en zegt: “Geef mij een kus. Dit is een afscheid.” Ik gehoorzaam lijdzaam. Ze negeert mij verder. Ik stap naar buiten waar het regent.
Vandaar dat het appartement op haar naam moest!
AUW
Vrouwen! Tsssk, zoals een vroegere ‘klant’ van ons altijd zei: “Je kunt beter kippen hou’en”.
Maar ik snap toch niet helemaal die ‘wij’ in de eerste regel en het leest alsof de regen de reden is (kreun)
@dana “wij” omdat “ik” onwetend is op dat moment. Ik zal een witregel toevoegen achter ‘regent’
O ja, ik snap het helemaal nu, ik was even in de veronderstelling dat het haar was die dat wij zei (grijns). Mijn fout, excuses!
Ja, dat staat beter met die witregel ertussen. Had net al een hartje gegeven. Heel sterk!!!
‘k Voelde hem net als jij eerst ook niet aankomen.
Scheiden doet lijden.
Het is niet alleen ‘de vrouwen’ hoor Dana.
Mannen kunnen ook hard zijn.
Pijnlijk.
Mannen weten doorgaans niet beter @Nell, vrouwen zijn over het algemeen beter in staat om venijnige steekjes toe te dienen. Toch weet ik (uit eigen ervaring) ook donders goed hoe hard mannen kunnen zijn. En dan heb ik het niet over een bepaald lichaamsdeeltje.