Ik ben op expeditie. Moet ik doorgaan? Het wroeten in vervlogen tijden slokt me meer op dan ik had kunnen bedenken.
Krantenberichten liggen als gestolde stukjes verleden verspreid op mijn bureau. Die opa van mij was me er eentje. Aan het begin van de twintigste eeuw etaleerde hij zichzelf als coiffeur in Medan en dreef een ‘Hollandsche Scheersalon’. Hij wisselde net zo makkelijk van beroep als van vrouw.
Mijn oma bleef in 1892 in Rotterdam achter met vijf kleine kinderen. Drie ervan stierven al snel, twee besteedde ze uit bij armengestichten.
In 1919 overlijdt mijn oma in een rijkspsychiatrische inrichting. Deze ontdekking is voor mij een enorme belasting. Maar ik weet: ik ga door. Mijn oma’s geschiedenis verdient een gezicht…
« Eberhards eenzame gekken
Sterk gestel »
« Eberhards eenzame gekken Sterk gestel »
Familie, Liefde
Tijdcapsule
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van GeertjePaaij of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Eberhards eenzame gekken Sterk gestel »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Geertje, mooi!
Hoi @Desiree Felen. Dank je wel. Ik wil haar uit de anonimiteit halen…