Ik zit op een terras. Naast mij gaat een echtpaar zitten. Beiden nemen de menukaart ter hand en het is stil. Dan zegt de man ongeduldig: “wat neem je?”
“Ik kijk nog even”, zegt de vrouw geïrriteerd. Wederom stilte. Dan slaakt de man een diepe zucht: “kan je mij enige duidelijkheid geven over wat je van plan bent te gaan bestellen, dan kan ik ook bepalen wat ik wil drinken, een aperitief of wat?”
“Ik neem koffie denk ik,” zegt zijn vrouw. De serveerster arriveert om de bestelling op te nemen.
De echtgenoot kijkt de jonge vrouw aan en zegt bruusk: “koffie en een bitterlemon”. En vervolgens met een boze blik naar zijn vrouw: “klaarblijkelijk blijven we hier niet eten”.

Zucht, ja, daarvan zijn er toch echt teveel. Get a life, zou ik willen roepen…
Dat besluiteloze als je iets op een terras bestelt herken ik helemaal in mijn vrouw. Gelukkig slaag ik er ook na veertig jaar nog in om me niet te ergeren maaar de gang van zaken geamuseerd gade te slaan. 😉
Met enige gêne heb ik de dialoog en het venijn naar elkaar toe gevolgd, maar wel aantekeningen gemaakt achteraf. Mijn aantekening besloot ik toen( 2 jaar geleden) met de woorden: als ik zo word, wil iemand mij dan waarschuwen….
Je wéét t als je zo doet. Wat je nodig hebt is móed, om het anders te doen: ander gedrag, anders handelen, een stap zetten … nou ja, je kent t wel.
Pijnlijk, maar al te vaak waar denk ik…