Vier betonnen kolossen van het boorplatform boren zich in de zeebodem. Methaanijs breekt, een gordijn van gasbellen ontsnapt richting oppervlakte en een oeroude entiteit ontwaakt. Zijn millennialange, droomloze sluimer is voorbij. “Eten!” Uitgehongerd schreeuwen parasieten op zijn acht armen om voedsel, de jacht begint.
Jacob tuurt door de mist naar het water: “Zie jij iets Pelle?”
Pelle schudt zijn hoofd: “Niets aan deze kant, maar …” Een doffe dreun, de sleepboot trilt en Pelle smakt tegen het dek. Bleke tentakels schieten uit het water, zuignappen hechten zich aan zijn torso, gillend wordt hij overboord getrokken.
Jacob wordt uren later, drijvend tussen brokstukken van de sleepboot, uit zee gevist. Zijn redders vragen hem wat er is gebeurd, hij mompelt geschokt: “Hafgufa”.
@GJ Mooi geschreven binnen het thema, en dat zonder het woord te noemen.
Mooi zoals je de boven- en onderwereld in elkaar laat overgaan.
Opmerkingen:
– een gordijn van gasbellen ontsnapt richting de oppervlakte
Ontsnapt naar de oppervlakte, of ontsnapt richting opppervlakte. Zoals het er nu staat, is “de” overbodig
– millennia lange
Is hier één woord
– uitgehongerd
Kan met een hoofdletter geschreven worden, de komma voor het woord vervalt dan
De laatste zin loopt niet goed. “en hem gevraagd wordt” past daar in feit niet.
Thx @Ineke, aanbevelingen overgenomen. Wat een berg roest zit er op mijn schrijfwerk als ik het een paar weken niet kan doen. Gelukkig lukt vertellen nog wel 🙂
@GJ helemaal niet geschreven de afgelopen tijd?
@Ineke, idd, helemaal niet.
@G.j, origineel uit de hoek komen wordt steeds lastiger voor mij. Goed geschreven.
Thx @Desiree, ’t is op z’n tijd moeilijk voor iedereen denk ik. Kost mij ook vaak moeite 🙂
lekker spannend zeg