De sfeer in huis is om te snijden. Scheldwoorden en maar nauwelijks onderdrukte vloeken vliegen door de kamer. Botsen. Zoals de karakters botsen.
Halverwege de bank komen MarioKart en SuperMario bij elkaar in een kakofonie van electronische geluiden. Te hard om te negeren, te zacht om er echt een punt van te maken.
De oudste heeft de muts van haar vest demonstratief over haar hoofd getrokken. Ze wil niet gezien worden. Zich opsluiten in haar eigen wereld, waar haar zusje zich niet met haar bemoeit en haar moeder al helemaal niet welkom is.
Vanmiddag mag ze medailles uitreiken op het NK Afstanden in Thialf. Ze huivert, slikt zenuwen in. Nog twee uurtjes, dan gaan we.

Graag gelezen.