Het strand is nagenoeg leeg. Alleen ver achter ons laten een paar mensen hun hond uit.
Hand in hand loop ik met jou langs de waterlijn noordwaarts. Met z’n tweeën, kort weg van relatie, kids, baan, sleur. Onze gezamelijke tocht is nog niet lang. Sinds kort steunen, plezieren, beleven wij elkaar. Het zonnetje prikt nog, maar de noordwesten wind van zee maakt het koud. In het duinpannetje kunnen we onze lichamelijke temperatuur weer een beetje richting onze gezamelijke innerlijke gloed doen gaan.
Stilte warmte rust geborgenheid verboden.
Samen los van alles in een klein wereldje van ons zelf.
Handen gezichten ogen neuzen monden tongen.
Ik hoor haar blaffen naast me: “Zou je niet opstaan? Het is al half zeven.”
Waardeloos.


Mooi beschreven Newcomm, deze wensdroom. Ik wil je er even op attenderen dat het gezamenlijk is. En volgens mij is noordwestenwind één woord.
Mooi warm beschreven. Ik vond het werkelijk jammer dat het een droom bleek.
Dank jullie wel voor het commentaar.
@Hendrike Het is duidelijk dat ik op zoek moet naar een proeflezer(es). In een eerder stukje had ik ook al een paar schrijffouten. Corrigeren kan ik helaas nog niet. Ik ben nog te groen hier 😉
Aan de woorden en zinnen proef ik wel: dit gaat een schrijver worden. Nog experimenteren met stijl en point.
@Fons Dank je wel voor je aanmoediging.
@newcomm Voor een groentje ben je toch wel erg thuis al: er zijn schrijvers die na een half jaar nog niet weten dat ze zelf kunnen corrigeren zodra ze de status veelschrijver hebben. Jij zult nog door moeten experimenteren voordat jouw echte stijl aan het daglicht komt en je in ons midden straalt.
@JelStein Dank je wel voor je commentaar. Ik zal zeker verder zoeken naar een stijl die bij mij past, al wil ik ook niet te voorspelbaar worden.
Zowel voor de eerste publicatie als daarna heb ik geprobeerd zoveel mogelijk over 120w te weten te komen. Veel stukjes gelezen en het forum doorgesneufeld. Dat ik in het ICT vak zit, helpt ook.