Een dagboek; ik hou er niet zo van. Ik snap dat het fijn is om je problemen en emoties aan een goede vriend(in) kwijt te kunnen, maar mijn vrienden reageren daar dan altijd op. Een lachje, een knikje, oogcontact, een klein woordje van begrip… Een vriendin van papier, een stille vriendin, daar raak ik een beetje onzeker van. Het is moeilijk om emoties te omschrijven, en als ik dat probeer heb ik bevestiging of herkenning van een ander nodig. Mijn onzekerheid over het omschrijven van mijn emoties zou ik dan weer moeten opschrijven, maar moet ik die dan toevertrouwen aan de schuldige? Of moet ik een tweede dagboek aanschaffen om mijn gevoelens over mijn eerste dagboek op te schrijven?
« Koninginnedagboek
Blad voor de mond »
« Koninginnedagboek Blad voor de mond »
Communicatie, Mensen
Stille vriendin
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Gastschrijver of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Koninginnedagboek Blad voor de mond »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Else Welkom hier. Om mee te kunnen doen met het thema, moet het stuk wel precies 120 woorden tellen.
De ontboezeming in het stuk is dagboekwaardig!
@Else, lieve nicht, fijn je ook hier tegen te komen! Het wedstrijdgedoe boeit mij ook minder dan de inhoud/vorm. En ik vind je een superkanjer (maar dat wist je al).