Robert plukt een lange blonde haar van zijn colbert en kijkt in de spiegel. Geen lipstickvegen, godzijdank. Hij ziet dat het al bijna half tien is.
Hij loopt de woonkamer in. “Hoi, schat. Heb jij al gegegeten?”
Zijn vrouw kijkt niet op van de televisie. “Natuurlijk.”
Jezus, dat wordt weer een gezellig weekend. Wat een tijdverlies!
Hij zucht en gaat naar de keuken. De eettafel is gedekt voor twee. Op een van de borden staat een schaaltje met garnalen waar hij zo dol op is. Naast de kandelaar, de kaarsen gedoofd, staat een fles wijn, leeg, en er ligt een pakje, ingepakt in goudkleurig papier met een strik erom. Hij pakt het kaartje en leest: ‘Gefeliciteerd met onze vijfjarige huwelijksdag’.
« Rekenwonder
Warm kweekvlees »
« Rekenwonder Warm kweekvlees »
Communicatie, Liefde
Stille getuigen
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Leonardo Pisano of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
17 reacties
Reageren
« Rekenwonder Warm kweekvlees »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Leonardo Jouw schrijfstijl waardeer ik. Deze manier van doen niet. Daarom dus geen hartje.
Haha @Levja een uit principe achtergehouden hartje! Het gaat om het schrijven hè? 😉
Fijne vent heb je beschreven Leonardo. Denk dat je ‘m niet in ik-vorm durfde zetten 🙂
tijdverlies > tijdverspilling ?
‘vijfjarige huwelijksdag’ klinkt mij wat vreemd in de oren. Misschien vijfde trouwdag?
@Inge Ja, uhhhh,inderdaad mijn manco. Die twee kan ik niet altijd scheiden…
Ik heb lef ja; beloon het verhaal wel.
Dank voor jullie reacties.
Levja, bedankt voor je eerlijkheid en je compliment over mijn schrijfstel. Yin-Yang. Er is goed, omdat er slecht is. Voor mij is de lakmoesproef dat ik een personage overtuigend vormgeef met de beperkingen van de 120w en het themawoord. Dat vraagt af en toe dat ik uit mijn comfortzone moet stappen…
Ik kies diverse insteken opdat ik me zo breed mogelijk ontwikkel. Ik werk momenteel aan een boek over dialogen schrijven en deze vingeroefeningen sluiten goed bij deze inspanningen aan.
@Inge – tijdverlies kan ook. Heeft andere nuance.
Huwelijksdag wordt ook gebruikt bij de officiële vieringen (12.5/25/40 etc). Vijfde trouwdag vind ik klinken alsof je voor de 5e keer trouwt…
Jelle, my man!
Ook je reactie vind ik prachtig geschreven.
Mijn hartje springt er nu toch uit…
@Levja
Het gaat om de tekst, niet om de persoon 😉
Voor wat het waard is:
1. Ik probeer in dialogen het dialooglabel te vermijden. Als het al nodig is, dan beperk ik me tot zeggen, vragen, antwoorden. Reden: een dialooglabel is de instruerende schrijver aan het woord.
2. Ik probeer in mijn stukjes niet te zeggen hoe iemand is, maar dat door de lezer te laten deduceren. In dit verhaaltje ZEG ik nergens dat de man achter andere vrouwen aanzit en zijn eigen trouwdag is vergeten. Ook de verstilde ergernis van de vrouw heb ik geprobeerd subtiel te duiden. Het lukt niet altijd even goed (sommige gemoedstoestanden zijn erg moeilijk in korte teksten, bijv ontreddering).
Juist daardoor werd ik zo meegesleept. Wat een … dacht ik.
Levja, goed dat Leonardo toch je hartje heeft gestolen, een schrijver is immers niet zijn of haar personage, soms kruip je bewust in de huid van iemand die je niet bewondert, zo kan een thrillerauteur een moordenaar zo neerzetten, dat je als lezer denkt wat gruwelijk.
De cynische kijk van Robert op zijn huwelijk wordt in kort bestek mooi neergezet.
Mij bekend, hoor @José Ook de schrijvers van reacties zien alles niet zwart/wit.
Oei @Leonardo, en dat al na 5 jaar. Dat begint toch pas na zeven jaar?
Zo vind ik het verhaal goed.
Als je het in ik-vorm had geschreven had, had ik er misschien ook moeite mee gehad. Dat voelt voor mij toch ietsje meer als waargebeurd, maar dat hoeft helemaal niet.
Ik struikelde ook over 5-jarige huwelijksdag, maar daar had je weer een goed weerwoord op ;).
@Mas
Sommigen houden het al 28 jaar vol zonder escapades, maar ja, ik ben dan ook gezegend met de liefste vrouw van de wereld.
@Lousje
De ik-vorm heeft voor- en nadelen, maar idd niet zo veel te doen met “waargebeurd”.
@Leonardo deze was me ontschoten. Lekker treurig <3
Mooi wrang verhaal. Ik zou zelf de gedachte woorden cursief zetten:
Jezus, dat wordt weer een gezellig weekend. Wat een tijdverlies!
@Ger
In de USA is dat cursieve gebruikelijk voor directe gedachten. In de Nederlandse uitgeverswereld niet, vermoedelijk omdat buitenlandse woorden hier al cursief worden gezet. Ik ben wel met je eens dat dat cursieve duidelijker maakt dat het een directe gedachte is.
@GJ – dank je 🙂