Drieëntachtig jaar is hij. De monitor piept monotoon.
Ze waken met zijn vieren al anderhalve dag bij zijn bed, maar vader is een taaie. Hij is in coma, haalt adem met trage regelmaat. Moeizaam, maar hij vecht door…
De artsen hebben de dosis morfine verhoogd. Ze zien hem langzaam wegglijden met het uur. Maar vader ademt door…
Dan… Zijn adem stokt… Zou hij…? Is het…? De monitor ontkent.
Na – wat een eeuwigheid lijkt – haalt hij een keer oppervlakkig adem. Zijn ogen die tot dan gesloten waren, beginnen te bewegen.
Ze scharen zich allen aan het voeteneind…
Met een uiterste inspanning opent hij zijn ogen. Hij kijkt hen allen aan.
Staalblauwe ogen. Zo blauw hebben ze nooit gezien.
Het is gedaan…
Mooi geschreven, Jelstein.
Dank je Gerda. Ik ben benieuwd of anderen het ook zo zien
Het moment dat het gebeurt ziet men vaak niet aankomen, mooi dat deze mensen het wel zagen. Is het echt gebeurd?
Ja het is gebaseerd op een feitelijke gebeurtenis, niet verder vertellen
Helaas heel herkenbaar. Zo gaat het. Het wachten op de onvermijdelijke laatste ademstoot van degene die je lief hebt.