Schrijf mee!
« »

Familie, Fictie, Mensen

Sprookje om bestwil

12 juni 2013 | 120w | G.J. van Gisteren | 10 |

“Tijdens maanlichte nachten, als je je ogen op een kiertje na dichtknijpt, kun je ze soms zien. Dansend onder de sterren, langs huizen, kades en in tuinen. Vroeger was alles hier hun domein, maar mensen hebben de natuur en mystiek verdreven. Wij hebben hun land ingepikt en volgebouwd. Ze waren bijna uitgestorven. Maar net als vossen en kraaien veroveren ze nu weer een plek in onze steden.“
“Opa, zijn ze nu stadselfjes geworden?”
“Zeker jongen.”
“Hoe weet jij dat ze echt zijn?”
“Elke keer als hier iets op onverklaarbare wijze kapot gaat zijn zij het.”
“Ik geloof er niks van.”
“Maar als jij het niet gedaan hebt, dan moeten het toch elfjes zijn?”
“Mmmm … misschien is het dan toch waar.”

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van G.J. van Gisteren of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

7 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »