‘Kom, we gaan op pad!’
Ze staat helemaal klaar, regenlaarzen aan en paraplu bij de hand.
‘Hier staat alles in,’ roept ze enthousiast.
Ze heeft het oude schrift van haar opa stevig vast. Een schrift met detailtekeningen en het nette handschrift van de generatie vóór mij. Op de eerste bladzijde staat een afbeelding van een hondekop.
Al snel zijn we waar we wezen moeten.
‘Niet te ver voorover buigen!’ waarschuw ik haar.
‘Hij staat al open! Mag ik erop tikken?’
‘Nee, laat hem maar met rust. Kijk maar eens welke dit is.’
‘Ik denk de groene knolamaniet, die zijn giftig.’
Zo neemt mijn vader zijn kleinkind mee de natuur in.
Met Boris naar de paddestoelen, had hij dit deeltje genoemd.
@Hadeke Schitterend! Mooi, hoe je het thema hebt weten te verwoorden.
Opmerking: Zou het niet ‘in’ het nette handschrift moeten zijn?
@ineke daar heb je me aan het twijfelen. Ik stel me tekeningen en allesverklarende teksten/onderschriften voor. Daarom dekeuze voor ‘en’.
Dank voor je reactie. Was een beetje bang dat het wat te flauw was. 😉
Hondekop goed gekozen.
Het wordt mij niet helemaal duidelijk of je bedoelt dat opa overleden is en op deze manier alsnog voor zijn kleinkinderen voortleeft. Maar óók als dat niet de strekking van dit stukje is, blijft het heel mooi. 😉
@Hadeke, een mooi verhaal. Heerlijk zo’n opa!
mooi de onthulling in de laatste zin
mooi 🙂
Dank voor jullie reacties.
@ineke ik blijf toch bij ‘en’
@hay ik vrees dat opa al overleden is. Dat is wel het beeld dat ik voor ogen had.
@Hadeke, ik begrijp je punt, maar zou het mijn stuk zijn, dan zou ik die zin toch herschrijven,
Je hebt nog wat woorden over. Er op mag als één woord geschreven worden en waar je haar opa schrijft, mag je haar weglaten.
Buiten dit alles is en blijft blijft het een prima stuk.
Poppelepee @ineke ‘erop’ heb ik aangepast, maar ik neem voor de tweede keer in de historie van mijn 120w schrijversbestaan een suggestie van jou niet over. 😉 Het is een gevoelskwestie. ‘Haar opa’ geeft het wat bezitterigs mee. Ieder mens heeft normaal gesproken twee opa’s, maar dit was háár opa. De speciale.
@Hadeke Het is hoe dan ook een heel mooi stuk. Dat is het mooie van suggesties: ze hoeven niet opgevolgd te worden terwijl ze je tegelijkertijd kunnen overtuigen van het eigen gelijk. Al gaat het hier natuurlijk niet om het gelijk. Kan even niet op een andere omschrijving komen.
Mooi stukje Hadeke. Lief, en tegelijkertijd treurig dat opa er zelf niet bij is. Dat het schriftje ‘met Boris…’ heet, suggereert dat opa zijn kleindochter nooit gekend heeft.