Altijd schommelend, heen en weer.
Meestal zittend, soms met de buik op de zitting. Dan gaat het langzaam en turen mijn ogen naar het stuk zand tussen het gras. Daar ontwaar ik altijd wel een kriebelig beestje.
Hard schommelend is blijheid of ingehouden woede.
Dan zweef ik naar de lucht en raken mijn voeten de bladeren van de walnotenboom.
Schommelend, altijd schommelend.
Om gedachten te ordenen, om me af te zonderen van de werkelijkheid.
Zelfs nu ik geen schommel heb, hoef ik mijn ogen maar te sluiten om dat gevoel te ervaren.
Het blijft een rare gewaarwording dat ik in mijn overpeinzingen altijd schommel.
In de tijd verandert van alles, maar de schommel van mijn tuin, is stabiel aanwezig gebleven.
@liedelet, een mooi kwetsbaar stukje weer!
Mooi.
Heel erg mooi.
Ik wilde heel veel zeggen, maar het stuk doet het zelf al.