Net als iedere vrijdag moest ik die vrijdag 22 november 1963 na het avondeten in de teil. Schoongewassen en mijn pyjama vast aan, mocht ik wat langer opblijven. Tot mijn haar droog was. Ik lag voor de haard te lezen in Pietje Bel. De radio stond aan. Ma zat te knikkebollen boven haar handwerkje. Pa sliep in zijn clubfauteuil. Hij snurkte. Even na acht uur werd de muziek op de radio onderbroken voor een ingelaste nieuwsuitzending. De Amerikaanse president was tijdens een rijtoer in Dallas neergeschoten. Geschrokken liep ik naar de radio. Mijn vader werd wakker. Hij rekte zich uit. ‘Had jij niet al lang in bed moeten liggen jongentje?’ ‘Een moordaanslag op Kennedy,’ hakkelde ik, ‘hij is waarschijnlijk dood.’
« Lekker spul!
Groter lijken »
« Lekker spul! Groter lijken »
Column, Communicatie, Familie, Mensen
Pyjama Aan
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Gastschrijver of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Lekker spul! Groter lijken »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Heel herkenbaar. Alleen hadden wij toen al een douche met bad. Wel het eerste nieuwsbericht dat diepe indruk achterliet.
Mooi, bijzonder ook, dat je vaak met bijzondere gebeurtenissen nog precies weet waar je was en wat je deed.
mooi, jongentje moet jongetje zijn,
Pietje Bell is met dubbel l.
ook ik herinner me het moment, de schrik, de verbijstering
@Ees, een bijzonder invalshoek voor het thema.