Ik groeide op in een heerlijke nieuwbouwwijk aan de uiterste zuidrand van Rotterdam. Daardoor ligt mijn hart niet bij de bedrijvigheid van de stad, maar bij de natuur die binnen handbereik was.
Zomerdagen waarop zwaluwen laag over scheren, roepen beelden op van een onbezorgde jeugd: fietsen met vrienden langs uitgestrekte weiden zo ver het oog reikt, de schillenboer en de voddenboer met hun kar met paard, de melkboer die flessen dagmelk tapte voor de deur van de nieuwbouwflat, iedereen kende en hielp elkaar. Een tuindorp in opkomst. Wat waren we gezegend. Het tij keerde toen de grote welvaart kwam.
Heden overheerst de stad, het leven is er hard en die wijk werd op voordracht der gemeente dé Prachtwijk van Nederland.
Té erg, inderdaad. Gelukkig is nog niet ieder stukje groen opgeslokt… Mooi nostalgisch geschreven, daar houd ik van én een leuk gebruik van het woord ‘voordracht’, daar had ik niet aan gedacht 🙂
Mooie nostalgie Jelle.
Ik denk ‘binnen handbereik’ ipv ‘onder handbereik’?
@inge “binnen” is inderdaad beter voor de beeldspraak.
De andere vorm is denk ik meer voor fysiek daadwerkelijk dichtbij (grijpafstand)
Mooi gebruik van voordracht.
@Jelle Een aardige sfeertekening.
Je gebruikt verleden tijd en tegenwoordige tijd door elkaar. Dat maakt het hier en daar wat onduidelijk.
– over scheren
Is één woord.