“Pijn is fijn”, roept de eenzame wielrenner terwijl hij een col beklimt, zich verzettend tegen de niet aflatende zwaartekracht en weerstand, de blik omhoog gericht naar dat ene punt van verlossing, daar waar de pijn overgaat in ultiem geluk. Doorgaans is de wielrenner hard voor zichzelf.
Nu staat hij op zolder te staren naar het frame van zijn eerste racefiets, meer dan 30 jaar oud. Reynolds 531 buis, bijna antiek. Historisch, daar zijn door grote renners grote koersen op gewonnen. Het ligt daar te liggen, zijn tijd slijtend met het vreten van stof. Een snelle veeg over een buis toont zijn oude glans. Pure nostalgie. Oude gedachtes flitsen voorbij. Hij kan het niet weggooien. Dat doet pijn, verre van fijn.
Doet me denken aan Mattje, de Berggijt
Mattje, de berggijt / berggeit? Die ken ik niet. Vast gemist in mijn opvoeding.
fictieve Limbo die als klimgeit de bergtrui wint
@COUSON Mooie thema-inzending