Schrijf mee!
« »

Familie, Mensen

Opa

4 november 2013 | 120w | Nienke Koenders | 19 |

Ik zie hem nog zitten. Ontroostbaar. In elkaar gedoken op zijn stoel. Natte wangen, schokkende schouders. Ik begreep het niet, werd bang van hem. Was dit mijn opa? De man waar ik zo tegenop keek?

Pas jaren na zijn dood kwam bij mij het besef. Hij wist als geen ander wat er gebeurde! Dáár zat zijn pijn, frustratie. De kenmerken herkende hij uit duizenden. De diagnose had hij bij veel patiënten gesteld. Hij kende de afloop.

En nu overkwam het hem zelf…

De pijn in zijn ogen zie ik nog voor me. Ogen die mij zeiden: ‘Dement zijn is niet leuk voor de omstanders. Dement worden is een hel voor wie het overkomt. Dan zijn de hersenschimmen op hun zwartst.’

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Nienke Koenders of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

12 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »