“Poolse bergen verkennen, hè? Zie je nu wat ervan komt?”
“Verdomme,” zei ik. “Geen bereik.” Ik legde het nutteloze ding in de middenconsole.
Mijn vrouw trok wit weg. “Start nog eens.”
Ik zuchtte, maar draaide de sleutel toch om, al was het maar om een paar seconden van haar gezeik af te zijn. Meer dan een slag maakte de startmotor niet.
“Je moet hulp gaan halen.” Haar stem klonk paniekerig. “Je móét.”
Ik staarde naar de grauwe lucht die miljoenen sneeuwvlokken over ons uitspuwde. “Dat kan toch niet?”
Ze keek me aan met opeengeperste lippen. “Kan-niet is geen optie. Straks zijn we ingesneeuwd.”
Ze draaide zich om naar de achterbank en trok het dekentje in de reiswieg recht. “Gá nu.”
« Zo heb ik het nooit bedoeld.
Met bloemversieringen »
« Zo heb ik het nooit bedoeld. Met bloemversieringen »
Fictie, Mensen
Omdraaien
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Leonardo Pisano of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Zo heb ik het nooit bedoeld. Met bloemversieringen »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Leonardo, brrrrrrrr…ik voel de nood door het dekentje.
Ow dat gaat niet goed aflopen… Goed geschreven Leonardo!