Vanaf je geboorte doe je mee. Je bent een deel van het geheel. Op de basisschool lijkt het nog kinderspel, daarna wordt het menens. Je mag niet gaan voor een zesje, want anders tel je niet mee. Daarna moet je studeren, of je nu weet wat je wilt worden of niet. Dan gaan solliciteren en ook werk onder je niveau aannemen. Vervolgens werken totdat je niet meer kunt, en liefst nog wat langer. Je moet participeren, integreren en blijven meedoen. Niks is meer voor niks. Je hebt rechten, maar zeker ook plichten. Ook als je ziek bent, en zorg nodig hebt. Dan kun je altijd nog vrijwlligerswerk doen, als wederdienst. Ziehier de logica van onze regering. Ik schaam me ervoor.

Goede column, maar ik ben het er niet helemaal mee eens.
Er zijn zoveel niveaus in ziektes en vrijwilligerswerk. Ik heb zelf ondervonden dat je van thuiszitten ziek wordt en dat structureel bezig zijn en onder de mensen blijven je fit houdt. En meer gezonde mensen is natuurlijk beter voor de economie. Dus kijken naar mogelijkheden i.p.v. beperkingen. Wel verdrietig dat er dan nog ernstig zieke mensen overblijven die niks kunnen.
Vrijwilligerswerk maakt Nederland gezonder.
Exit sociaal democratie/verzorgingsstaat, HALLOO graai en grijp cultuur en ikke ikke VVD en PVV de rest mag stikke hedonisten/atheisten volk! ;-))
die anonieme reactie stel ik niet zo op prijs, durf onder je eigen naam voor je mening uit te komen! ik vind de column ook goed, al valt er zeker over te discussiëren, we hebben wel eens de neiging om dingen waar we niet tevreden over zijn te projecteren op ‘de politiek’ en politici hebben anderzijds wel eens de neiging om te doen of ze van alles en nog wat oplossen.
Natuurlijk is vrijwilligerswerk goed. Ik weet wat het is. Maar als de politiek met het idee komt dat je je ‘vrijwillig’ zou kunnen inzetten voor de maatschappij door goedkoper een betaalde baan in te vullen, is de wet die dit mogelijk maakt bedacht door bureaucraten die ver van de werkelijkheid staan en niet weten waar de op lonen en premies gespaarde euros heen gaan.
@Lisette, als column vind ik dit niet erg geslaagd. Het stuk kan maar 120 woorden tellen en daarom is de inleiding tot aan dat waar het om gaat, veel te lang. Bovendien schrijf je daar niets dat nieuw is. Niets bijzonders ook. Niets schokkends. En niets nieuws.
Wanneer je een stelling duidelijk wilt maken, kun je het beste in de ik-vorm schrijven. Over de logica van de regering, waar jij het niet mee eens bent, kan best een pittig stuk geschreven worden. De laatste zin is helemaal om te huilen.
@lisette wat je schrijft is voor mij heel herkenbaar als partner van een chronisch zieke. Ik lees een woede en een niet begrepen worden in jouw column. Voor jou is het wellicht de eerste keer dat je zo uiting geeft aan. Het is wellicht niets nieuws maar het is een boodschap die nog steeds staat.