Mijn hart gaat tekeer.
Niet weer!
Ik kan de slagen tellen, 1, 2. 3…
“Rustig ademhalen” zeg ik zacht tegen mezelf.
Adem in en uit, pffft
Mijn keel zit dicht, handen zijn nat van het zweet.
Ik veeg ze even af aan mijn spijkerbroek.
Mijn voorhoofd voelt klam aan.
Zwetende oksels.
Ik voel mijn kleding plakken.
Ik ril en voel me nerveus.
Ik bijt op mijn onderlip, proef even wat bloed.
Dan is het zover…
Ik stap naar voren…
Leg mijn spullen rustig neer.
Schraap mijn dicht zittende keel, raap moed bijeen.
Het is muisstil.
Je zou een speld kunnen horen vallen.
Met een heldere stem begin ik:” Ik wil mijn spreekbeurt houden over…”
Ik kreeg er een negen voor.
<3 ha mooie twist.. ik voel het moment zelf ook weer ;(
Heel goed de spanning er in gebracht, Nell.
<3
@Nell
– Schraap mijn dicht zittende keel,
Dichtzittende zou hier aan elkaar geschreven moeten worden.
Ik kan jouw stuk niet lezen als een column. Het heeft de vorm van een gedicht.
Heel benieuwd waarover …
@Nell, leuke ontknoping.
Leuk opgebouwd stukje Nell 🙂
Dank jullie wel voor de reacties.
Levja: Tja dat kan van alles zijn 🙂
Ineke Wolf: Nee,ik vind het niet als gedicht klinken.
Want die zijn anders van mij.
Dat doe ik ook best wel vaak.
Ik zal er eens eentje of meerdere neerzetten. 🙂
@Nell, nee ik schrijf niet dat het een gedicht is of als een gedicht klinkt. Het stuk heeft de vorm, ofwel lay-out van een gedicht.
Wat niet mooi gedaan is, dat is dat je veel zinnen begint met “ik”.
Bij proza begin je gewoonlijk niet elke zin op een nieuwe regel.
Bij een column schrijf je over wat je over iets vindt, je geeft een mening en dat op een prikkelende manier. Jij schrijft over wat de ik voelt en denkt.
Ow oke Ineke Wolf.
Bedankt voor je feedback.
Ik moet het nog leren waar iets hoort.:)
@Nell 😉