Trots schep ik op over mijn verleden. De slachtingen van ’65 en ’66 zijn niet vergeten, maar glimlachend geaccepteerd, ja zelfs verheerlijkt, door mijn landgenoten. Miljoenen martelingen en executies hebben mij en mijn ‘teman-temanku’ macht en respect gegeven. Gangsters noemen we onszelf en ik ben een held. We regeren nog steeds, een natie verenigd door terreur en bestuurd door killers. Als winnaars bepalen we het gelijk.
Wadend door bloed en gebroken geesten wordt mijn schuld weggewassen door de angst van mijn landgenoten, toch voel ik elke druppel, elke schreeuw. Nooit openlijk veroordeeld, maar uiteindelijk gestraft door mijn geweten, wordt ik achtervolgd door onuitwisbare herinneringen.
Ik had toch gelijk of ben ik een monster? Waarom ging moorden mij zo makkelijk af?
Stukje nav de documentaire ‘The Act of Killing’. Eén van de meest indrukwekkende docu’s die ik in mijn leven heb gezien. Ik maak hierover ook nog even een post op het forum, maar vast deze opmerking. Deze documentaire zou op elke middelbare school te zien moeten zijn. Elke volwassene zou hier kennis van moeten nemen.
Ik ben normaal niet zo van het moeten, maar deze ene keer kan ik niet anders dan iedereen op het hart drukken om 2 1/2 uur van je leven uit te trekken om dit tot je te nemen.
Hoewel ik graag in mijn eentje naar een film kijk, weet ik dat ik dit bij deze documentaire beslist niet moet en zal doen.
Ik ben uren stil geweest, na het zien ervan. Overspoeld door woede, ongeloof, onbegrip, medelijden en elke andere denkbare emotie. Volledig in de war begon ik gisteren met het schrijven van dit stukje. Het is niet af, niet goed genoeg, zegt niet wat ik voel, maar ik weet niet hoe ik het anders moet brengen. Na ontelbare versies is dit uiteindelijk wat ik durfde te publiceren en helaas schiet het ernstig te kort.
Je staart 2 1/2 uur in het gezicht van het kwaad, om er uiteindelijk achter te komen dat zelfs het kwaad een geweten heeft.
Indrukwekkend GJ, alleen dit stukje al. Documentaire zal helemaal intens zijn…
@Inge dank, wat belangrijk is dat mensen deze docu gaan zien. Ik hoop dat dit stukje daarmee helpt.