Schrijf mee!
« »

Cultuur, Maatschappij, Mensen

Monster memoires

20 augustus 2013 | 120w | G.J. van Gisteren | 4 |

Trots schep ik op over mijn verleden. De slachtingen van ’65 en ’66 zijn niet vergeten, maar glimlachend geaccepteerd, ja zelfs verheerlijkt, door mijn landgenoten. Miljoenen martelingen en executies hebben mij en mijn ‘teman-temanku’ macht en respect gegeven. Gangsters noemen we onszelf en ik ben een held. We regeren nog steeds, een natie verenigd door terreur en bestuurd door killers. Als winnaars bepalen we het gelijk.

Wadend door bloed en gebroken geesten wordt mijn schuld weggewassen door de angst van mijn landgenoten, toch voel ik elke druppel, elke schreeuw. Nooit openlijk veroordeeld, maar uiteindelijk gestraft door mijn geweten, wordt ik achtervolgd door onuitwisbare herinneringen.
Ik had toch gelijk of ben ik een monster? Waarom ging moorden mij zo makkelijk af?

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van G.J. van Gisteren of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

5 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »