Schrijf mee!
« »

Familie, Liefde, Maatschappij, Mensen

Mensenheugenis

5 november 2013 | 120w | geertjepaaij | 12 |

‘Het was weer een dolle boel vannacht,’ gniffelt mijn moeder. Haar hand plukt aan de lichtgele sprei die driekwart van het bed bedekt. Haar stem daalt een octaaf, terwijl ze haar verhaal vervolgt. ‘De zusters renden over de gang met patiënten. Het leek net een rolstoelenrace. En dat vlak voor Oud&Nieuw!’
‘Dan was het geen saaie bedoening. Slaap je wel genoeg?’
‘Ja hoor. Ik heb een leven als een luis op een zeer hoofd hier. Hoera voor het verpleegtehuis!’
Mijn moeders hersenschimmen kwellen haar in ieder geval niet. Ik maak mezelf tot hun bondgenoot zodat ik in contact blijf met mijn moeder.
De hersentumor zal haar vroeg of laat de genadeklap geven. Mijn herinnering aan haar pakken ze niet af…

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van geertjepaaij of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

5 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »