Het kerkhof is verlaten. Regen maakt alles troosteloos. De zerken zijn groen uitgeslagen. Verwelkte bloemen bedekken de verse graven. Ik loop rond. Zie bekende namen. Zelfs het mooiste meisje van de klas ligt in een vers gedolven graf. Ik was niet het mooiste meisje van de klas maar ik leef. Met veel pieken en dalen. Vanuit het dal bereikte ik altijd weer de top. Ik loop langs kindergrafjes. Daar ligt het jongetje begraven dat verdronk in de singel. Ik stop bij een zerk met een bronzen vogel. Ik lees: ‘Het werd licht, de merel floot. En toen was alles stil.’ Ja, mijn lief. Stil! Ik mis je. Ik ontsteek een kaars en zie door het hek een rouwstoet naderen.
« Niet slaan
Twee Tortelduifjes… »
« Niet slaan Twee Tortelduifjes… »
Communicatie, Mensen
Kerkhof
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Lieve van den Berg of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
-
Op 30 januari 2013 om 21:52 zei Gavi Mensch:
Verdrietig. Goed geschreven.
-
Op 3 februari 2013 om 17:23 zei Ineke Wolf:
@Lieve Een mooi debuut hier te 120w.
Wat ik niet begrijp, dat is dat zelfs het mooiste meisje in een vers gedolven graf ligt. Het woord zelfs begrijp ik in die context niet.
Reageren
« Niet slaan Twee Tortelduifjes… »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Beste Lieve van den Berg, welkom op 120w! We vinden het leuk dat je meeschrijft op onze site! Als je vragen of opmerkingen hebt horen we het graag. En vergeet niet dat je altijd in gesprek kunt gaan met je collegaschrijvers via de reactiepanelen.
Groeten en veel 120 woorden lees- en schrijfplezier gewenst!
De 120w-redactie