Plots rolt er een kei voor mijn voeten. Ik kijk op, ook achterom. Is er nog iemand zo vroeg op pad gegaan op deze grijze ochtend. Geen sterveling te zien. Ineens schiet mij een zin uit het boek De grond onder haar voeten van Salmon Rushdie te binnen: ‘Shake me tot ik rammel, shake maar breek me niet, en roll me, roll me, roll me, als de donder, als een rolling stone.’
Ik pak de kei op en scheer deze over het water. Hoe vaak hebben we niet samen ‘steentje gekeild’. Bij elke keer dat de steen het water raakte, gaf jij mij een kus.
Ik haalde niet meer dan drie stuiters. Jij vaak vier of vijf. Keien van kussen.

@Levja Mooi geschreven, mooie invulling van het thema.
Opmerking: achter zin twee zou een vraagteken moeten staan, of de woordvolgorde moet veranderen. Aan het eind van de zin krijgt de(ze) lezer nu het gevoel te blijven haken.
Eens @Ineke. Na tweede zin hoort een vraagteken.
Maar.. je weet ik ben geen veelschrijver, ‘k kan dus niet zelf veranderen, ‘k weet dat ik dan Frank moet benaderen onderin via/via. Gedoe! Nu even geen tijd. Misschien morgen…
@Levja, ja laat me lachen! Maar … je kunt gerust de veelschrijverstatus aanvragen, want je hebt hier nu 20 stukken staan. Dat is toch zeker wel genoeg om veelschrijver te kunnen zijn?
Succes met wat je allemaal maar aan het doen bent
@Levja, een mooi stukje. Keien van kussen…dat klinkt mooi.
Dank je @Desiree. Net iets anders dan klapzoenen, hè?
Merci @Ineke. Wens jou ook alle goeds toe.
Dankjewel, @Levja
Mooi, Levja! Leuk om hier een stukje van jou aan te treffen!
Dank je @Irma Je maakt me wel nieuwsgierig met je om hier een stukje enz….