Ik heb al een tijdje dezelfde stem als mijn kwelgeest. Ik kon hem perfect nadoen en kon er nog om lachen. Maar nu praat ik zoals hij, zonder hem na te doen.
En sinds een tijdje zie ik hem in de spiegel. En houd me voor dat ik hem niet ben. Niet dat het een drama is of zo, maar zo nu en dan schrik ik er even van. Dat ik het ben en er toch uitzie zoals hij.
Ik heb hem in geen jaren gezien. De man die ik zo nu en dan meen te zien in de spiegel. En dat is ook niet nodig. Hij zit in me. Ook na zijn dood. Tot de dag dat ik sterf.
« Vuur
Soms is het zuur »
« Vuur Soms is het zuur »
Column, Familie
Ik lijk steeds meer op jou
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Defrysk of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
7 reacties
Reageren
« Vuur Soms is het zuur »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Defrysk ongewoon gevoelig voor jou, maar wel mooi <3
Volgens mij zit in al die andere stukjes ook veel gevoel, alleen op een amdere manier verpakt en/of verstopt.
@Hay eens
@Hay en @ G.J. Ook mee eens. Probeer meestal de stukjes van @Defrysk te lezen. Niet altijd mee eens, maar dat hoeft toch ook niet?
Dit had ik even nodig, dankjewel Frysk, jij en Stef snappen het.
@Defrysk, mooi, mijn hart had je al maar heb ‘m nu al drie keer gelezen.
Heel mooi.