Er was een slaapkamer. Gedimd licht. Een flitsende beweging. Pijnscheut. Ik stapte uit bed en bloedde.
Esther zei dat het allemaal te snel ging. Maar ik zie en voel het lemmet van de mes weer in en uit mijn buik verdwijnen, prikkend, koud. Het bloed spoot eruit. De dokter vertelde: ‘Je vriendin heeft goed gehandeld. Door een schone handdoek op de wond te drukken, is je bloedverlies beperkt gebleven. Je hebt geen infecties opgelopen.’ Ik glimlachte zwakjes.
Een half jaar later keek ik naar het litteken, wreef voorzichtig met mijn vinger eroverheen. Mijn inmiddels ex-vriendin zit een gevangenisstraf uit. Poging tot doodslag. Tijdens het verhoor zei ze dat ze geen spijt had van haar daad: ‘Het is
mijn litteken niet.’
« Monica123 zoekt creatieve zakenman
Een Italiaans dankjewel »
« Monica123 zoekt creatieve zakenman Een Italiaans dankjewel »
Communicatie, Fictie
Het litteken
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Gastschrijver of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Monica123 zoekt creatieve zakenman Een Italiaans dankjewel »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Fred Goed verhaal.
Opmerkingen:
– de mes
Mes is een het-woord
De laatste zin wordt wat vreemd afgebroken
Bedankt Ineke,
Moet natuurlijk het mes zijn.
De laatste zin heeft met de lay out te maken.