Ik heb vanmorgen niet naar de Formule 1 race gekeken. Want Guido doet mee: ik wilde een depressie voorkomen.
Guido van der Garde, racend in zijn staafmixer, stijf van de zenuwen, stijf achteraan en als nummer laatste over de finish. Met een goed gevoel nog wel: ‘Blij dat ik de finish gehaald heb.’
Lachten wij vroeger om Eddy the Eagle op de schans, Antonio Gómez op de schaats, nu slaat de internationale sportwereld terug met Guido op het racecircuit.
‘Jij woont toch ver weg in Canada?’ hoor ik u zich afvragen.
Dat klopt, maar ik praat met een Nederlands accent: zodra ik mijn mond open doe wordt er meewarig naar me gekeken, want ik kom uit het land van Guido.


Recente reacties