Daar zaten we dan. Niemand had nog wat gezegd. Op de achtergrond klonk het fijne getik van de koekoeksklok. De dunne gouden wijzertjes.
Zo nu en dan ademde ik diep in. Overal kon ik het ruiken. Anijsmelk. Wol. Zoetig. Ik was hier lang niet meer geweest. Veelstelang.
Kleine Simon zat op de grond. Hij speelde met zijn tankwagentje. Hij en mijn moeder waren hier elke week. Ik nam een slok van mijn koffie. Het zilveren lepeltje rinkelde in het kopje.
Mijn ogen gleden richting de ramen. De witgehaakte gordijntjes.
“Mama.” Ik keek op. Kleine Simon had zijn hoofd naar de tafel gedraaid. Hij schuifelde naar mijn moeder. De tafelpoot kraakte. “Krijgen… Krijgen wij nu opa’s huis?”
« Over pesten
Koud »
« Over pesten Koud »
Fictie
Hartinfarct
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Tessa Pelsch of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
-
Op 25 maart 2013 om 21:48 zei Desiree Felen:
@TCR; mooi hoe je de geluiden, smaken en geur heb verwerkt in je stukje.
-
Op 27 maart 2013 om 16:21 zei Ineke Wolf:
@TCR Een mooi eerste stuk van je, hier te 120w.
Opmerkingen:
– Veelstelang
Is niet een bestaand Nederlands woord. En is zeker geen schrijftaal. Veel te lang zou correct zijn– Mijn ogen gleden richting de ramen.
De is daar overbodig– De witgehaakte gordijntjes.
Wat is er met die gordijnen? De zin zou beter aan de voorgaande zin gekoppeld kunnen worden met het woord “naar”.
Reageren
« Over pesten Koud »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Beste Tessa Pelsch, welkom op 120w! We vinden het leuk dat je meeschrijft op onze site! Als je vragen of opmerkingen hebt horen we het graag. En vergeet niet dat je altijd in gesprek kunt gaan met je collegaschrijvers via de reactiepanelen.
Groeten en veel 120 woorden lees- en schrijfplezier gewenst!
De 120w-redactie