Schrijf mee!
« »

Fictie, Mensen

Gevlogen

26 maart 2013 | 120w | G.J. van Gisteren | 9 |

Rumoer in mijn hoofd, verward word ik me gewaar van de omgeving, of juist de afwezigheid daarvan. Alles is donker, het is warm noch koud. Zou dit zijn hoe niets voelt? Plots zie ik in de verte wit licht. Het rumoer wordt luider en verandert in hoog gierend geluid. Abrupt verdwijnt het niets, fel licht schijnt in mijn ogen. Mijn borstkas verkrampt, ik adem door een mondkapje en iemand roept: “We hebben hem terug!”

Liggend op een brancard in een traumahelikopter beleef ik de eerste vlucht van mijn leven. Ik stamel: “Ik was op weg naar …”
De ziekenbroeder onderbreekt me lachend: “Rustig maar, u gaat het redden en die cursus tegen vliegangst … ach, beschouw dit maar als les één.”

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van G.J. van Gisteren of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

10 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »