Als ik binnensluip, is het feest al in volle gang. Serveersters manoeuvreren kunstig hun dienbladen langs de mensenmassa. Snel pak ik twee glazen. Eén ervan kiep ik in één teug naar binnen, het andere houd ik, gemaakt nonchalant, in mijn hand.
Ik zie de mensen naar me kijken. Hooghartig knik ik hen toe. Hoe verder ik de zaal in loop, hoe stiller het wordt. De muziek verstomt, als ik het podium betreed. Alle ogen zijn op mij gericht.
De bruid kijkt verbaasd. Op het voorhoofd van de bruidegom parelen zweetdruppels. Hij wordt lijkbleek en wankelt. Mijn gewezen schoonmoeder kan hem nog net opvangen. Ik wacht net zo lang tot ik zijn aandacht weer heb. Pas dan begin ik mijn voordracht.
@Irma.
Haha, en wat ga je de gasten vertellen?
🙂
tja @Gerda, dat zal de vraag wel blijven, het is vast niet te beschrijven in slechts 120 woorden…
Haha ja ik ben ook benieuwd, dat zal een fijne speech worden… 😉
Mooi opgebouwd. Ieder kan hier zijn eigen verhaal mee bouwen, al lijkt mij de richting vrij duidelijk. Dit gaat voor minimaal één persoon slecht aflopen. 😉
Spannend, Irma, wraak van een ex?
Mooi open einde.
@Irma, dit is leuk! Een open einde voor ieder in te vullen. Vervolgje?