Als ik mijn ogen tot spleetjes knijp, zie ik de uitgelopen schaduw op je gezicht. Misschien heb je gehuild want je staart. De parasol ruist zacht, het zonlicht maakt dat kleine sterretjes balanceren op het water. Ik blaas ze uit: zo één met de stilte, vraagt hij erom gebroken te worden.
“Laat stáán dat ding!” riep je nog. Maar het is al te laat: zwalkend kom ik binnen en val languit in je armen. Gelukkig ving je me, want ik heb geen idee, wat er anders gebeurd was. Waarschijnlijk het onwaarschijnlijke….
‘Waarom?’ vroeg ik
Je zei dat geen idee had.
Blijkbaar moest het zo zijn.
Ik ben daar blij om.
Daarom
wil ik je bedanken
je hebt mijn leven gered.
« Een stille hartslag
Tweehonderd meter »
« Een stille hartslag Tweehonderd meter »
Liefde, Maatschappij, Mensen
Een zomeravond
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Berio of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
Reageren
« Een stille hartslag Tweehonderd meter »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recente reacties