Nog voordat mijn ogen goed en wel aan het daglicht gewend zijn
hoor ik beneden geschuifel van voeten en stoelen
Bordjes, glazen,
vier messen en twee extra
De zon begint langzaam op de kopjes van de opgewekte vogels te schijnen
en ik glimlach als ik uit mijn bed kruip
Langs de badkamer, nog even mijn eigen spiegelbeeld ontlopen
halverwege de trap
een plof
zacht, te zacht
gefluister
meer geschuifel
gerommel, gestommel
Ik neem te trap nu met twee treden
in mijn hoofd, mijn lijf doet immers niet mee
schuif voorzichtig de deur open
en ontwaar
in een bruingespikkeld tapijt
twee kinderen
Een kijkt schuldig
met een stoffer en blik
de ander met vrolijke ogen
en een bruine mond
« Berend Hagelslag
Hagelnieuws »
« Berend Hagelslag Hagelnieuws »
Familie, Liefde, Poëzie
Een open doos hagelslag
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Janneke of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
5 reacties
Reageren
« Berend Hagelslag Hagelnieuws »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Janneke, lief! Heb je bewust voor deze vorm gekozen. het lijkt een gedicht qua vorm. Nog 2 woorden en je doet mee met de weekwedstrijd.
<3 herkenbare situatie en vooral de lach verbergen hoor.
Ik zie het voor me, hoe schattig…
Mooi verhaal, met beetje moeite kom je aan precies 120 woorden, altijd beetje passen en meten
Het is de vorm waarin ik het liefste schrijf..soms is het wat passen en meter om uit te komen met de 120 woorden, maar deze bedacht ik al snel… En nee inderdaad niet lachen… Vrij onmogelijk… Hebben momenteel geen hagelslag in huis trouwens 😉