‘Het is over. Ik ga weg…’ Millie keek hem niet aan, die arme stakker, bang omdat ze wist dat zij zijn leven zin gaf. Hij had het haar iedere dag laten weten.
Pure wanhoop vulde Edvards lijf. Hij keek haar nog één keer aan en rende naar buiten. Hij was zich niet gewaar van zijn omgeving, de golven van pijn bleven zijn lichaam binnenstromen, het klotste meedogenloos tegen zijn hart.
Op de brug aangekomen -nog nahijgend- aanschouwde hij de rode horizon. Hij voelde vertwijfeling en onrecht in iedere molecuul. Door zijn handen strak tegen zijn oren te houden wilde hij het gekrijs van de ruimte weren maar de langgerekte schreeuw zat ook in hem en liet zich niet zomaar wegjagen.
@Desiree Mooie invulling van het thema en van De Schreeuw
Mooi beeldend Desiree! <3
Ik voel de vertwijfeling <3
mooi woordgebruik in dit stukje,’klotste meedogenloos tegen zijn hart’. Daardoor word je meegesleept in het verhaal, hoe kort het ook is <3
@dank jullie wel