Schrijf mee!
« »

Communicatie

Edvard Munch

18 mei 2013 | 120w | Desiree Felen | 6 |

‘Het is over. Ik ga weg…’ Millie keek hem niet aan, die arme stakker, bang omdat ze wist dat zij zijn leven zin gaf. Hij had het haar iedere dag laten weten.

Pure wanhoop vulde Edvards lijf. Hij keek haar nog één keer aan en rende naar buiten. Hij was zich niet gewaar van zijn omgeving, de golven van pijn bleven zijn lichaam binnenstromen, het klotste meedogenloos tegen zijn hart.
Op de brug aangekomen -nog nahijgend- aanschouwde hij de rode horizon. Hij voelde vertwijfeling en onrecht in iedere molecuul. Door zijn handen strak tegen zijn oren te houden wilde hij het gekrijs van de ruimte weren maar de langgerekte schreeuw zat ook in hem en liet zich niet zomaar wegjagen.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Desiree Felen of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

5 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »