Zachtjes streel ik je arm, schouder, rug, billen. Langzaam wordt je wakker: “Oh, ja, krap mijn rug.”
Ik laat mijn nagels over je rug gaan. “Heerlijk”, kreun je. Je gekreun sterkt mijn ochtenderectie.
“Vergeet je niet die e-mail aan studiebegeleiding te schrijven?”, vraag je.
“Zal ik doen”, zeg ik zachtjes en krap je gevoelige plekjes op je billen.
“En dat kastje moet je nog verschuiven”, ga je verder terwijl je scheef op mij gaat liggen. Ik kan hierdoor nog maar slecht bewegen.
“Ik zat klem en het is te zwaar”, verdedig ik mij.
“Maak je koffie voor me?” vraag je poeslief.
Even blijf ik nog verstoord liggen. Dan stap ik met een verslappend lid met het verkeerde been uit bed.
« Vakantieland
Wat nou? De crisis….. »
« Vakantieland Wat nou? De crisis….. »
Liefde, Mensen
Echte liefde
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Marc Commandeur of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Vakantieland Wat nou? De crisis….. »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recent
- Oud, maar wijs?
- Platero en ik: Om weg vragen
- Spiegelbeeld
- Succes verzekerd
- Verandering
- Maas
- Onder de vleugels
- Fictieve werkelijkheid en werkelijke fictie
- Verre vrede
- Miljoen
@newcomn; realistisch verteld en een beetje treurig. ‘verdedig ik mij’ is een beetje dubbelop met voorgaande zin. Goed geschreven.
word je
Krab
@Desiree Soms schotelt het leven je de teksten voor.
@Anoniem 1 & 2: Dank voor het opmerken. Ik zal kijken of ik het al kan verbeteren.