Woest wapperende haren vechten vanonder een ouderwetse puntmuts tegen de noordooster. Striemende hagel slaat in zijn gezicht, ijspegels hangen van zijn snor als tralies voor zijn gekloofde lippen. Als hij Harns achter zich laat valt de schemering. Het is guur, -18 en nog tachtig kilometer te gaan. Het deert hem allemaal niet.
Net na middernacht verschijnen de lichten van Dokkum. Mechanisch ploetert hij verbeten voort, zijn voeten voelt hij allang niet meer. De wedstrijdleiding wil hem uit de race nemen, maar hij weigert koppig, Ljouwert is het doel. Een wankeling, iemand vangt hem op, alles wordt zwart.
Als hij de volgende middag kreunend wakker wordt in het ziekenhuis, vraagt een nieuwsgierige verpleegster: “Was het wereldrecord klunen al je tenen waard?”
Mooi stukje, om koud van te worden 😉
Thx @Gerda 😛
Ha G.J., mooi sfeerbeeld. Van mechanistisch zou ik mechanisch maken. Goede titel.
Oeps, da’s een fanatieke schaatser. Mooi stukje!
Thx @ Desiree & @Inge, tevens mechanistisch aangepast 🙂
@GJ Goed verhaal. Mooi geschreven.
Een paar opmerkingen:
– Noordooster
Daar zegt Onze Taal dit over: http://www.onzetaal.nl/taaladv.....ten-westen
– min achttien en nog tachtig kilometer te gaan
Omdat het daar om exacte informatie gaat, kun je dat beter in cijfers schrijven, zegt Onze Taal
@GJ Nog dit: haren kunnen niet woest zijn. Wel woest wapperen.
Dan krijg je zoiets:
Woest wapperende haren vechten vanonder een ouderwetse puntmuts tegen de noordooster.
@Ineke thx, aanpassingen gemaakt. Ik kon dat van Noordooster niet zo gauw vinden en had aangenomen omdat het een naam voor de noordoostenwind is, dat het met een hoofdletter moest, maar blijkbaar niet 🙂