Op de bijrijdersstoel staat mijn vader.
In een grote gemarmerde poedersuikerstrooier. Het alarmbelletje van de auto geeft aan dat ik hem in de gordel moet doen. Drie-en-een-halve kilo weegt hij nog en hij is nog maar vijftig centimeter hoog. ‘Is het me eindelijk gelukt af te vallen,’ zou hij zeggen.
Ik kan het niet nalaten om te lachen. De tranen heb ik reeds op het crematorium achtergelaten.
‘Daar gaan we samen Pa.’
Een komisch duo, een bijna filmisch moment. Zo’n moment waarvan je weet dat het een herinnering zal worden.
De grote askoker verdient een gemoedelijk klopje.
Ik voel de warmte. Het is goed. Paps is even weer helemaal bij mij. Samen. Net zoals vroeger. Op weg naar het onbekende.


Volledig herkenbaar, de laatste reis.
Toch nog even samen. Mooi.
Herkendbaar. Heel mooi.
Mooi en gevoelig.
Ik heb er niets over te zeggen dat niet al gezegd is…
Mooi en liefdevol afscheidsritje.
Verdrietig, maar mooi.
Hallo allemaal, dank jullie wel.
@Desiree Mooi geschreven.
Drie-en-een-halve kilo weegt hij nog en hij is nog maar vijftig centimeter hoog. Dat komt wellicht dicht in de buurt bij gewicht en lengte op de eerste dag van zijn leven.
Een paar opmerkingen:
– dat ik hem in de gordels moet doen
Gordels, of toch gordel?
– Zo’n moment waarvan je weet dat het een herinnering zal blijven.
In de herinnering zal blijven, of een herinnering zal worden.
– as-koker
Kan zonder streepje
– Paps is weer helemaal even bij mij.
Die zin loopt niet goed. Beter: Paps is even weer helemaal bij mij.
@Ineke, fijn, aangepast. In zo’n stukje wil ik wel dat alles klopt. Dank je. Altijd welkom je aanvullingen.
@Desiree, Ja, in zo’n uit-het-leven-gegrepen-stukje moet alles ook wel kloppen. Blij dat op- en aanmerkingen welkom zijn.
Heel mooi Desiree. <3