Ik zit in een treinwagon. Er wordt gehuild, gestommeld en gestruikeld. Door een kier zie ik het landschap. Witte sneeuw. Het glinstert onverschillig in de zon. Het doet zeer aan mijn ogen. Mijn neus vangt dankbaar wat buitenlucht. Als de trein stopt hoor ik geschreeuw. In het Duits. Ze hebben allemaal een hoge stem. Het zijn de bewakers van het kamp. Er word aan me getrokken en gepord. Maar ik ben zo moe…
“Wakker worden meneertje!” roept juf met groots vertoon. De hele klas lacht: “Kan mijnheer de Vries mij in het kort vertellen waar de les over gaat?”
“Vernietigingskampen juf?” antwoord ik versuft.
Juf draait zich om en gaat verder met haar les over de nachtmerrie van de holocaust.
Mooi!
Er wordt helaas niet veel aandacht meer besteed aan de tweede wereldoorlog op de basisschool en de middelbare school volgens mijn kinderen.:-(
Goed stukje.
Overtuigend geschreven.
Oh, ik dacht dat ik de eerste was die het trein-thema in deze richting bracht. Je was me voor. Mooi verwerkt in een schoolklas zo.
@Defrysk, zo lees ik ze graag….mooi!