Een vreemd gevoel bekroop hem. Tuurlijk, hij was goed in wat hij deed. Acteren. Iemand anders’ persoonlijkheid overnemen. Die van een volslagen vreemde. Maar toch, die tweestrijd… Het was ooit begonnen op een kinderfeest, toen de dochter van zijn zus moest lachen om “het sombere gezicht dat hij trok”. Maar hij trok geen somber gezicht, dat was zijn normale blik. Somber. En zo leerde hij dat hij mensen kon laten lachen door te doen alsof hij vrolijk was. In combinatie met dat intrieste gezicht gaf dat een hilarisch resultaat. En nu was hij nerveus. Hij had het al wel honderd keer gedaan, maar nog nooit voor zo’n groot publiek. Snikkend bekeek hij de reclameposter. ‘Theater Achterom Hilversum Presenteert: Sippe Jacco!


Leuk, deze invalshoek. <3
Opmerkelijk dat een stuk dat ‘de clown’ heet me eigenlijk treurig maakt. Knap geschreven dus.
(Op het einde mist een ‘)
@Skin Een mooi stuk en heel goed geschreven.
Mooie invulling van het thema.
Opmerking:
– Iemand anders’ persoonlijkheid
De apostrof aan anders lijkt mij niet goed te zijn. Anders is geen naam. De apostrof zou beter vervangen kunnen worden door zijn of z’n. Dan zal er ergens een woord geschrapt moeten worden. Maar nog beter zou het kunnen zijn door “Een andere persoonlijkheid” te schrijven.
Als ik het zou kunnen veranderen zou ik het doen. Dank voor de opmerkingen, terecht.
@unknown, een mooie inkijk…
@Skin met 13 stukken van ook nog eens exact 120 woorden kun je niet ver van het veelschrijverschap meer afzitten.
Zou het wel gemakkelijker maken, Ineke…
@Skin je kunt aan DeFrank vragen of je al in de buurt komt, of zelfs al bent.
@Unknownskin: mooie insteek. Ik vroeg me altijd al af wat er in werkelijkheid in zo’n clown omgaat…
Geen vrolijk stukje, wel goed en sfeervol.
@unknownskin Het stuk vindt zijn definitieve hoogtepunt (dieptepunt?)in de naam <3
Dank allen voor de feedback, super.