Een hele avond lang voor de open haard gezeten. De pook in de hand om zo nu en dan het hout te porren. Soms uit noodzaak, soms uit pure irritatie.
Of was het meer de onmacht, het verdriet en de verwijten?
Vuur danst als je er lang naar kijkt. Het warmt je wangen en maakt je van binnen moe. Ik was zo moe, maar wist dat ik dit moest afmaken.
Stapels papier met handgeschreven zinnen. Sierlijke letters, netjes met een vulpen op de lijn.
Het maakt me verdrietig als ik zijn werk in mijn handen neem. Het maakt me machteloos als ik de vellen in het vuur laat glijden.
Het kreukt, het buigt zich samen.
Bruine randen in het vuur.
~voelbaar~
weer die schrijfstijl. Love it
@liedelet, dit is zo’n verhaaltje dat ik denk ‘wat zit daar achter?’ Mooi geschreven. Poëtisch bijna.
Je weet met eenvoudige middelen sfeer te scheppen. Dat is knap.
Ik zou wel af en toe eens op een nieuwe regel beginnen. Ook binnen die 120 woorden vind ik één lange lap tekst nooit zo prettig lezen.
@Hay, dat wil ik ook, maar als ik hem laat controleren, verandert hij dit altijd. Misschien maar niet meer laten controleren.
@liedelet
Gewoon ná dat controleren nog even een enter geven op plaatsen waar je op een nieuwe regel wilt beginnen. Dat zou moeten lukken.
Ben je al ‘veelschrijfster’? Dan kun je alles naderhand nog eenvoudig aanpassen.
Volgens mij ben ik nog geen veelschrijfster, hoe zie je dat? Ik ben ook een tijdje afwezig geweest, zal het wel weer opnieuw moeten opbouwen.
O, anoniempje (vorige reactie) was ik dus. Nog niet echt uitgeslapen vrees ik.
Ik ben ook met regelmaat onopzettelijk anoniem. 😉
Volgens mij betekent het pennetje naast je naam dat je veelschrijver/veelschrijfster bent. Als je meer stukjes gaat plaatsen, komt dat vanzelf goed.
mooi stukje Liedelet, je voelt het verdriet
Mooi!
Mooi zeg, het roept wel vragen op, maar dat maakt het extra mysterieus.